Tier 1 i tier 2: co to za linki prostymi słowami i czym się różnią

Tier 1 (T1) to linki pierwszego poziomu: są umieszczone na zewnętrznych serwisach i prowadzą bezpośrednio do pozycjonowanej strony. W praktyce to zwykłe linki zwrotne (backlinki), a słowo „tier” ma znaczenie dopiero wtedy, gdy nad nimi buduje się kolejne poziomy. Tier 2 (T2) to linki drugiego poziomu: nie prowadzą do strony, tylko do publikacji tier 1 i je wzmacniają. Tier 3 buduje się na tej samej zasadzie nad drugim poziomem. Razem poziomy tworzą wielopoziomowy, czyli kaskadowy, schemat linkowania (tiered link building).

Co to jest tier 1 i tier 2 prostymi słowami

Wyobraź sobie łańcuch: artykuł na zewnętrznej platformie blogowej linkuje do twojej strony — to tier 1. Następnie do tego artykułu prowadzą linki z dziesięciu innych publikacji — to tier 2. Twoja strona dostaje link tylko z artykułu pierwszego poziomu, ale ten artykuł staje się silniejszy i szybciej trafia do indeksu, bo inne strony do niego linkują.

Liczy się zawsze od twojej strony na zewnątrz: tier 1 jest najbliżej strony, tier 3 — najdalej. Role w każdym linku opisuje para donor i akceptor: publikacja tier 1 jest donorem dla twojej strony i jednocześnie akceptorem dla linków tier 2.

Czym różni się tier 1 od tier 2

Główna różnica między tier 1 a tier 2: tier 1 dotyka twojej strony bezpośrednio, więc każdy błąd na tym poziomie — słaby serwis, przeoptymalizowany anchor — odbija się na twojej stronie. Błędy tier 2 działają na stronę przez pośrednika i słabiej.

Po co wielopoziomowość

Publikacja na zewnętrznym serwisie to zwykła strona bez mocy i bez linków do niej. Jeśli nikt do niej nie linkuje, sama jest słaba i niewiele może przekazać. Linki drugiego poziomu rozwiązują ten problem: sprawiają, że strona pierwszego poziomu jest lepiej widoczna dla robota, przyspieszają jej indeksację i dodają jej mocy, której część dociera do twojej strony.

Przykład: jak działają poziomy w kaskadzie PromoPilot

W pakiecie Basic nad drugim poziomem dochodzi jeszcze 5 000 sygnałów crowd — po 100 na każdą publikację ostatniego poziomu; więcej o nich w artykule o sygnałach crowd. Tier 1 trafia na serwisy takie jak WordPress.com, Telegraph, Ameba, PIXNET, Notion i Blogger, o wysokim DR. Nie wszystkie strony zewnętrznych serwisów trafiają do indeksu Google, dlatego artykuły pierwszego poziomu wysyłamy przymusowo do indeksacji i sami sprawdzamy wyniki, a tier 2 jest potrzebny do ich wzmocnienia. Szczegółowe omówienie z liczbami — w artykule „Poziomy kaskady”, przykład krok po kroku — kaskada na przykładzie jednego linku, opis usługi — na stronie wielopoziomowego link buildingu.

Jakie serwisy pasują do każdego poziomu

• Tier 1: strony, które same w sobie wyglądają porządnie i trafiają do indeksu — artykuły gościnne, publikacje na dużych platformach blogowych i serwisach web 2.0 z sensownym tekstem na temat twojej strony.
• Tier 2: prostsze publikacje, ale też żywe i indeksowane: ich zadaniem jest doprowadzić robota do tier 1 i dodać mu linków z różnych domen.
• Tier 3 i crowd: masowe sygnały — wpisy na forach, profile, komentarze. Tu liczą się skala i różnorodność, a nie siła pojedynczego linku.

Ogólna zasada: im bliżej twojej strony jest poziom, tym ostrzejsza selekcja. Oszczędzanie na tier 1 i inwestowanie w objętość tier 3 to droga do dużego raportu bez zauważalnego efektu.

Jak sprawdzić swój tier 1

1. Otwórz każdą publikację pierwszego poziomu i upewnij się, że jest dostępna, a link do twojej strony jest na miejscu.
2. Sprawdź indeksację: strona musi być w Google pod dokładnym adresem.
3. Sprawdź atrybut linku — zarówno w źródłowym HTML, jak i w wyrenderowanej stronie (bywają różne): nofollow lub ugc oznacza, że Google nie musi traktować linku jako rekomendacji.
4. Po miesiącu powtórz sprawdzenie: część publikacji na zewnętrznych serwisach z czasem znika lub wypada z indeksu.

Jak rozkładać anchory na poziomach

Anchory na różnych poziomach pełnią różne zadania. Na tier 1 tekst linku prowadzi do twojej pozycjonowanej strony, więc potrzebny jest ostrożny miks: anchory brandowe, adres strony, rozbudowane sformułowania z częścią frazy i tylko niewielki udział dokładnych dopasowań. Dziesięć linków tier 1 z tym samym komercyjnym anchorem to najczęstszy błąd schematów wielopoziomowych.

Na tier 2 anchory opisują już nie twoją stronę, tylko publikacje pierwszego poziomu, więc mogą być naturalne i zróżnicowane: tytuł artykułu, jego adres, neutralne frazy w rodzaju „szczegółowe omówienie” albo linki bez anchora. Na poziomie crowd anchory są niemal zawsze neutralne. Więcej o przygotowaniu listy — w artykule o anchorach i liście anchorów.

Jak sprawdzić, czy tier 2 działa

Linki drugiego poziomu wpływają na Twoją stronę wyłącznie przez publikacje tier 1, dlatego ich efekt ocenia się po stanie tier 1 i strony docelowej, a nie po liczbie umieszczonych linków.

1. Zapisz stan wyjściowy. Przed uruchomieniem tier 2 zanotuj, które publikacje tier 1 są już w indeksie Google — na przykład za pomocą sprawdzenia indeksacji strony.
2. Daj czas. Robot musi znaleźć linki drugiego poziomu, a potem ponownie przeskanować tier 1. Porównywanie wcześniej niż po dwóch–czterech tygodniach niewiele mówi.
3. Sprawdź tier 1 ponownie. Czy do indeksu trafiły publikacje, których tam nie było, czy nadal istnieją i czy linki do Twojej strony są na miejscu.
4. Patrz na stronę docelową. Ostateczny efekt to pozycje, wyświetlenia i kliknięcia Twojej strony w Search Console. Jednorazowy pomiar pozycji na konkretne zapytanie da sprawdzenie pozycji w Google.

Jeśli publikacja tier 1 w ogóle nie trafiła do indeksu, dokładanie nad nią kolejnych linków tier 2 nic nie da: przyczyna leży zwykle w samym serwisie lub w treści publikacji. Jak działa indeksowanie publikacji — w artykule o indeksowaniu publikacji.

Skąd pochodzi termin

Słowo „tier” pochodzi z angielskiego i oznacza „piętro”, „warstwę”, „poziom”. W polskim SEO używa się obu wersji: „tier 1” i „pierwszy poziom”, „tier 2” i „drugi poziom”. Spotyka się też zapisy „tier1”, „T1”, „linki tier 1” — to jedno i to samo. Ważne jest tylko, by pamiętać, że liczy się od twojej strony na zewnątrz, a nie odwrotnie.

Inne znaczenia „tier 1”

Jeśli nie szukałeś informacji o linkach, możliwe, że chodzi o inne znaczenie:

• Kraje tier 1 w arbitrażu ruchu — rynki o najwyższej sile nabywczej i drogim ruchu: zwykle zalicza się do nich USA, Kanadę, Wielką Brytanię, Australię i część krajów Europy Zachodniej. Jednej oficjalnej listy nie ma, każda sieć afiliacyjna tworzy własną.
• Operatorzy tier 1 — operatorzy szkieletowi, którzy wymieniają się ruchem bez opłat za tranzyt.
• Tier w grach i rankingach — ranga lub eszelon: „drużyna tier 1” to drużyna z najwyższego poziomu.

We wszystkich przypadkach logika jest ta sama: tier 1 to najwyższy, najcenniejszy poziom, tier 2 — kolejny.

Ryzyka schematów wielopoziomowych

• Słabego tier 1 nie da się uratować. Jeśli publikacja pierwszego poziomu nie jest indeksowana, linki drugiego poziomu do niej nie pomogą.
• Łańcuch się zrywa. Jeśli serwis usunął publikację tier 1, cała nadbudowa nad nią przestaje pracować na twoją stronę. Dlatego publikacje trzeba ponownie sprawdzać, a nie tylko liczyć.
• Przeoptymalizowane anchory na pierwszym poziomie. Jednakowe dokładne anchory z różnych donorów to wyraźny sygnał nienaturalności.
• Zasady Google. Linki tworzone po to, by wpływać na ranking, podlegają zasadom Google dotyczącym spamu linkowego. Wielopoziomowość nie czyni ich niewidocznymi.

Czego wielopoziomowość nie robi

• Nie zamienia słabego serwisu w silny.
• Nie chroni przed karami — to popularny mit o „warstwie pośredniej”.
• Nie zastępuje dopasowania tematycznego pozycjonowanej strony.

Wniosek praktyczny

Patrzeć trzeba na pierwszy poziom: gdzie jest opublikowany, czy jest indeksowany, czy przekazuje moc. Drugi i trzeci poziom to wzmacniacze, a nie samodzielne źródło efektu. Jak to mierzymy — w artykułach o doborze serwisów i o przekazywaniu mocy.